3

Nie dojrzałem w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, chociaż, zgodnie z metryką, powinienem był dojrzeć. Powinienem był należeć do jakiegoś pokolenia, ale każde pokolenie, w tym pokolenie lat dziewięćdziesiątych, napawa mnie wstrętem. Z jakąż łatwością dołączamy do pokoleń!
Zamiast – bez miłości, bez emocji, bez przyjaźni i wymiany korespondencji – marnieć w samotności, wolimy dołączać do pokoleń, do goniących za sukcesem, pustych i próżnych, jakichkolwiek pokoleń.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s