638082262657836000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

– Do usłyszenia – odruchowo odpowiadam prowadzącemu, który takimi słowami zakończył właśnie audycję radiową. I czuję się lepiej.

Reklamy

394356525940980000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

T.

 

Bardziej utożsamia się z postaciami z książek, niźli z sobą samym. Jestem z nimi i nimi wszystkimi, mówi, nieważne czy są dobre, czy złe. Wystarczy, że zobaczę narrację pierwszoosobową i natychmiast przechodzę na właściwą stronę.

Do tej pory nie nabył umiejętności znajdowania się w sytuacjach konfliktowych, w sytuacjach konfliktowych nie potrafi się nigdy odnaleźć.

Znajdując się w sytuacjach konfliktowych, zamyka oczy, i czeka aż się szybko przewinie.

Między innymi z tego powodu stara się nie oglądać filmów, jeśli już, robi to na komputerze, ale nigdy na pełnym ekranie, zawsze w małych dawkach. Oglądając film, muszę widzieć pasek narzędzi.

Z Trierów woli Joachima.

1452815235413450000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

drzewo rozkojarzenia

 

Przyroda potrafi zaskakiwać. Weźmy takie drzewo rozkojarzenia. Gatunek pospolity, sklasyfikowany jednoznacznie, irytujący ludzi swoją obecnością, a to wszystko dzięki człowiekowi. Człowiek, w obawie przed drapieżnikami (w tym sobą samym), zakopuje owoce drzewa rozkojarzenia gdzie popadnie, a te, które zdążył już zjeść, rozkładają się w jego brzuchu, wydzielając hormon rozkojarzenia, powodujący, że człowiek zapomina gdzie pozakopywał niezjedzone owoce drzewa rozkojarzenia, które, dzięki jego rozkojarzeniu, mogą posłużyć (i naturalnie służą, jakżeby inaczej) do wzrastania kolejnych cholernych drzew rozkojarzenia.

 

1723389418468720000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

podarunek

 

Ma chodniczek łazienkowy, na którym, jeszcze przez kilka godzin od dokonania ablucji (najczęściej zimny prysznic), utrzymują się ślady i pachnie wilgocią. Chodniczek w różnych odcieniach fioletu o zaokrąglonych rogach. Prostokątny. Zaokrąglony. Fioletowy. W niedzielę, po południu, wszedł do łazienki i przestraszył się pozostawionych na nim przed południem śladów swoich własnych stóp. Strach zdołał utrzymać się naturalnie przez dwie, trzy sekundy – dwie, trzy sekundy, podczas których miał wątpliwości co do pochodzenia zaokrąglonych, ciemnofioletowych przebarwień – dwie, trzy sekundy, po upływie których odkrył nagą prawdę. Prawda ta okazała się na tyle śmieszna, że w poniedziałek postanowił podzielić się nią z innymi.

70411399558423400000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

mili wanili

 

– Jak byś określił nasze pokolenie? Jednym słowem.

– Nigdy nie miałem poczucia przynależności do jakiegokolwiek pokolenia. Przeciwnie, gdy inni robili to czy tamto, ja starałem się robić coś wręcz odwrotnego; dla zasady, w ramach przekory, żeby wkurwić i tym podobne.

– Zobacz, jak na tym wyszedłeś…

– Poza tym niedobrze mi się robi, kiedy słyszę te zmyślne, unifikujące określenia, powstałe tylko po to, by dorabiać lepsze i głupsze, szczytne poczytne teorie.

– Ale na pewno, gdybyś dobrze poszukał, znalazłbyś jakieś charakterystyczne cechy, wyodrębniające obyczaje, wspólne zainteresowania…

– Lubiłem lody.

– Jakie?

– Waniliowe.

– O! To tak jak ja!

– Więc już mam: vanilliowcy.

 

51621232927393700000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

tak czy nie?

 

Dlaczego mówi się tak czy tak? – zawsze się nad tym zastanawiałem. Gdy ktoś w mojej obecności mówił tak czy tak, głęboko się oburzałem, natychmiast chciałem lecieć z rękami, poprawiać go, tłumaczyć, że to nie do końca tak, że to przecież masło maślane, że po lewej jest tak i po prawej jest tak, że nie może być tak –  jednak, w ostateczności, niczego nie dawałem po sobie poznać.

61235237920713300000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

piękno

 

Nie umiem napisać recenzji, nie znam dobrze angielskiego, nie wiem kim jest foxx_x ani Brunsiaczek i nie wnikam –  chciałem tylko powiedzieć na niedzielę, że bardzo spodobał mi się ten odcinek (Black Mirror, Nosedive) oraz jego tłumaczenie.

 

– Dlaczego masz 2.8?
– Zdegradowali mnie za przeklinanie na lotnisku i nałożyli Podwójną Pokutę.
– Jak się czułaś?
– Okropnie.
– Przeklinając?
– Nie wiem, byłam wściekła. I zobacz, jak skończyłam. Ale na ślubie nie będą patrzyć na ocenę. Jestem z panną młodą. Jak prymusom spodoba się mowa, znajdą się na mojej krzywej. Podniosą liczbę punktów, moja średnia znacznie wzrośnie i wszystko się ułoży.
–  Rany, jesteś zupełnie jak ja. Z czasów młodości. Kiedyś miałam 4.6.
–  4.6?
– To był sens mojego życia. Mocno się napociłam, by to osiągnąć. Osiem lat temu mój mąż, Tom, zachorował na raka trzustki, podły skurwysyn. Objawy wystąpiły zbyt późno.
– Tak mi przykro.
– Raczej ci niezręcznie, bo obca osoba mówi o chorobie w rodzinie.
Dałam piątki każdemu lekarzowi, pielęgniarce, doradcy prymusowi. Chuj mi dało to całe pikanie. Rak i tak się rozrastał.
Parę miesięcy później usłyszeliśmy o eksperymentalnej terapii. Bardzo drogiej, przeznaczonej dla wartościowych. Zrobiłam wszystko, by go tam wkręcić. Tom miał 4.3. Oddali jego łóżko komuś z 4.4.
Po jego śmierci postanowiłam, że kładę na to chuja. Mówiłam co chcę i kiedy chcę. Bez wazeliny. Ludziom nie zawsze to odpowiada. Niesamowite, jak szybko wtedy spychają cię na margines. Okazało się, że wielu moich znajomych nie docenia szczerości. Obchodzili się ze mną tak, jakbym nasrała im do śniadania. Ale uczucie było nieziemskie. Cisnęłam tych zjebów. Jakbym zdejmowała za ciasne buty. Serdecznie polecam.

17147923024004200000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000


.

To miał być dla niego szczęśliwy rok, ale taki nie będzie, choć pozostało jeszcze trzy dni. Dwa tysiące siedemnaście, idealna konfiguracja cyfr, w przeciwieństwie do dwa tysiące szesnaście, myślał sobie na początku dwa tysiące siedemnastego, nie wiedząc naturalnie jak bardzo się myli. W szczególności  obecność jedynki i siódemki w tym zestawie, jego ulubionych cyfr, rozbudzała wyobraźnię, kazała pokładać nadzieję w przychylność nieprzychylnego, jeden siedem, jeden siedem, powtarzał nieugięcie przez cały dwa tysiące siedemnasty, zbierając ciosy, ciosając sobie kołki na głowie, aż wylądował w końcu u progu dwa tysiące osiemnastego, nie dość że parzystego, to jeszcze wymachującego mu przed nosem ową fatalną ósemką.

5696323922575860000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

na dziś*
.
.

W niechcący usłyszanej dziś rano reklamie zdążył powiedzieć, że za telewizor plazmowy zapłacę tyle a tyle, natomiast za smartfona zapłacę już tylko tyle a tyle.
A JA NIE ZAPŁACĘ!

oraz cytat:

„Zamiast od razu, jak wcześniej obiecałem, opisać Gambettiemu Wolfsegg, opowiedziałem mu wtedy coś o Nietzchem, czego lepiej żebym był nie mówił, coś o Kancie, co było całkiem bezsensowne, coś o Schopenhauerze, co początkowo sam uważałem za szczególnie kompetentne, później jednak musiałem uznać za dość zwariowane, już po kilku minutach, coś o Montaigne’u, czego sam nie rozumiałem nawet w momencie, kiedy mówiłem o tym do Gambettiego; ledwo bowiem wygłosiłem do niego owo zdanie dotyczące Montaigne’a, Gambetti poprosił mnie, żebym zechciał wyjaśnić mu wygłoszone właśnie zdanie, czego jednak nie potrafiłem uczynić, ponieważ w tej samej sekundzie sam już nie wiedziałem, co w ogóle powiedziałem o Montaigne’u. Mówimy coś i widzimy to całkiem jasno, a w następnej chwili w ogóle nie wiemy, cośmy właśnie powiedzieli, powiedziałem do Gambettiego, akurat powiedziałem coś o Montaigne’u, ale teraz, dwie, trzy sekundy później już wcale nie wiem, co naprawdę i rzeczywiście powiedziałem o Montaigne’u. Powinniśmy posiadać taką umiejętność, żeby móc coś powiedzieć, wygłosić i to przed chwilą wygłoszone jednocześnie zaprotokołować w umyśle, co jednak nie jest możliwe, powiedziałem do Gambettiego”.

Thomas Bernhard, Wymazywanie, tłum. S. Lisiecka


.


*Ten wpis tylko po to, aby szybko odwrócić uwagę od poprzedniego (stara dobra metoda stosowana przeze mnie jak dotąd z pozytywnym skutkiem). Nie lubię swoich egzaltacji.

1344719667586150000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

żarówka

 

Na początku przepaliła się żarówka. Zupełnie nowa, kupiona kilka dni wcześniej. Tak to wyglądało. Mniej więcej. Żarówkę musiałem natychmiast wyrzucić i zakupić nową, dlatego znalazłem się wtedy tam, gdzie nie powinienem był się znaleźć, a więc na rogu Siennej i Benoit. O ile sobie przypominam, było już dobrze po siedemnastej.

Na rogu Siennej i Benoit jest sklep z różnymi takimi, dużo przedmiotów, głównie elektryka, byłem nieomal pewien, że widziałem tam wcześniej żarówki, przechodzę tamtędy codziennie i mimowolnie zerkam na wystawę, małe żółte pudełeczka ustawione w piramidkę, jednak w środku okazało się, że to galanteria albo garmażerka, w każdym razie żarówkę zmuszony byłem wybić sobie z głowy.

Crescendo.

Utraciłeś przenikliwość. Brak ci przenikliwości, pomyślałem natychmiast, od razu. A do tego jesteś mistrzem w wynajdowaniu powodów do poczucia winy, dodałem z satysfakcją, i dalej, jesteś największym mistrzem w sztuce winienia, obwiniania siebie, powtarzałem wielokrotnie, wracając bez żarówki, do tego w podłym nastroju.

W mieszkaniu, gdzie teraz siedzę, rzeczywiście przepaliła się żarówka, jedna z wielu, a więc nie jest to powód do rozpaczy. Żarówka nie stanowi powodu, mówię teraz głośno, żarówka była powodem by odwrócić uwagę i zapodać fikcję, by fikcją wypełnić czas, czas, w którym siedzę sam w mieszkaniu i obwiniam siebie. Z byle powodu. Czy to będzie żarówka, czy zapchany kibel, zawsze znajdę sobie powód do obwiniania siebie. Zwyczajnie. Bez powodu. Więc mówię teraz głośno, powtarzam, nigdzie nie wychodziłem, nie byłem dzisiaj na rogu Siennej i Benoit, po prostu, przepaliła się żarówka.

 

17690617586683000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

lubię, nie cierpię

 

Lubię ten poranny stan, kiedy jestem sam na sam ze sobą. I już w południe siebie zdradzam i lecę z tym do ludzi, by im o tym opowiedzieć, by do końca dnia czuć do siebie odrazę. Ze wszystkim zawsze leciałem do ludzi i zawsze wracałem od nich z, jak to się mówi, podkulonym ogonem. Cieszyłem się swoją samotnością tylko do pewnego momentu, w pewnym momencie jednak ta moja samotność zaczynała mnie przerażać i to do tego stopnia, że nie wytrzymywałem już dłużej tej mojej ulubionej samotności i leciałem z nią do ludzi, i za każdym razem wracałem od ludzi z podkulonym ogonem.

Wszystko było potrzebne. Dzisiejszy żal nie jest od tego wyjątkiem.

15385139106431700000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

brzytwa Ochmonka

.

Za dużo go tutaj, kiedy tam nie ma go wcale. Jakby chciał temu nieustannie zaprzeczać, jakby mogło pomóc. Chwyta się tego, jak ostatniej brzytwy ratunku.


„Wszystko, co zostało powiedziane, okazuje się od razu, czy nieco później, bez sensu, to wszakże nie żadna zbrodnia, powiedział, jeśli mówi się o tym z przekonaniem, z najbardziej niewiarygodną zapalczywością, do jakiej jesteśmy zdolni. To, co myślimy, chcemy też powiedzieć, powiedział Reger, i w gruncie rzeczy nie zaznamy spokoju, dopóki tego nie powiemy, kiedy milczymy, dusimy się tym. Ludzkość dawno by się już udusiła, gdyby musiała przemilczać pomyślany na przestrzeni jej historii bezsens, każdy, kto zbyt długo milczy, dusi się tym, również ludzkość nie może zbyt długo milczeć, wtedy bowiem dusi się, nawet jeśli bez sensu jest wszystko, co wymyśli pojedynczy człowiek, co wymyśli ludzkość, jak również to, co pojedynczy człowiek kiedykolwiek w życiu wymyślił, to, co ludzkość kiedykolwiek wymyśliła”.

Thomas Bernhard, Dawni mistrzowie, tłum. Marek Kędzierski

2244661544603470000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

A może moja odraza do kanałów przyrodniczych ma swe źródło w ogólnej odrazie, jaką odczuwam w stosunku do mediów? Może kanały przyrodnicze idą tą samą drogą, gonią za sensacją, pokazują tylko to, co jest gwałtowne, szokujące (zagryzanie, kopulacja, walka o terytorium), prą po najmniejszej linii oporu? Mówię o tym, biorąc na świadka czarnego żuczka z długaśnymi czułkami, którego zauważyłem po południu na nasłonecznionej ścianie baraku, a któremu przypatrywałem się przez dłuższy czas, zachwycając się jego, przerywaną jedynie drobieniem kroków lub lizaniem odnóży, cudownie monotonną egzystencją.