817764658377501000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Jak się tam wchodziło, w całym budynku fatalne oświetlenie, zwłaszcza jesienią i zimą, wieczorami, piwniczne, fabryczne oświetlenie. W każdym pomieszczeniu żarówki najbardziej energooszczędne, a przez to najciemniejsze, przyprawiające od razu o myśli samobójcze. Siedzieli w tych pomieszczeniach, zwłaszcza jesienią i zimą, długimi wieczorami, w fatalnym, samobójczym oświetleniu. Z ich pokoju, najmniejszego, oświetlonego najfatalniej, dobywały się wrzaski naturszczyków, porykiwania reklam, skamlania seriali. Jak się tam wchodziło, to od razu, nie pytając nikogo, przechodziło się do kuchni. Nikogo to nie obchodziło. Przechodziło się do kuchni, bo tam było najciszej, bo tam było najwięcej żarówek.

Rankami brał górę szron i pewnie by nie wyłazili, gdyby nie obrządki: głowy jaków, dzikich koni, reniferów, a wszystkie spragnione miłości, parujące języki zlizujące z paznokci sól, wielkie oczy patrzące z komórki. Rankami, gdy górę brał szron, pewnie by nie wyłazili, gdyby nie nadzieja: przyjąć do wiadomości, że wszystko jest jeszcze możliwe, w każdej chwili cała paleta nieszczęścia, i żyć z myślą, że wszystko jest jeszcze możliwe, wszystkie plagi, godziny, szpitale. Zmienność losu. Odchylenie standardowe.

Reklamy

2620041219234060000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

gołąb  

 

W sobotę wieczorem na balkonie pojawił się gołąb. Uchyliłem drzwi balkonowe i zobaczyłem gołębia. Przycupnął w rogu. Z tych krakowskich albo warszawskich, szary, z zielonym, typowy gołąb odłączony od stada. Normalna sytuacja jest taka, pomyślałem; ja uchylam drzwi balkonowe – gołąb ucieka. W normalnej sytuacji gołąb wystraszony uchyleniem drzwi balkonowych, niespodziewanym wtargnięciem człowieka na wydawało się jeszcze przed chwilą całkowicie bezpieczny teren, taki gołąb ucieka, rejteruje, bierze nogi za pas. Sytuacja nie była normalna.

Gołąb tkwił.

Więc i ja utknąłem w drzwiach balkonowych, na ziemi niczyjej, pomiędzy terenem pokoju, a terenem należącym już teraz do gołębia, zaanektowanym tym jego nieludzkim tkwieniem. Bałem się i nie chciałem go wystraszyć. Przycupnąłem ostrożnie w drzwiach balkonowych i spojrzałem mu w oko. Było zmęczone. Dopiero teraz zacząłem dostrzegać szczegóły.

Przyleciałeś tu umrzeć, powiedziałem do gołębia, a on, jakby na potwierdzenie moich słów, przestąpił z nogi na nogę. Zrobił to z wielkim trudem, podjął ogromny wysiłek, przestąpił z nogi na nogę tylko po to, by w ten sposób potwierdzić moje słowa. Był zmizerowany. Wychudzony. Jego upierzenie znajdowało się w fatalnym stanie. Nie miał już siły.

Wybrałeś idealne miejsce, pomyślałem, ale nie powiedziałem tego na głos, nie chciałem być cyniczny w obliczu śmierci. Patrzyłem w gołębie oko, ono patrzało na mnie, panowało milczenie. Przypomniałem sobie naraz mój stosunek do gołębi, ogólną niechęć, manifestowaną na każdym kroku, gdziekolwiek tylko się da, największą odrazę, wręcz nienawiść, i zrobiło mi się głupio. Zrobiło mi się żal.

Poczułem nagle jakiś nieznany mi dotąd rodzaj więzi z tym samotnym stworzeniem, które przyleciało tutaj, właśnie tutaj na mój balkon, by dokonać żywota, zarazem w tej samej chwili poczułem absurdalność; z jednej strony formy gołębiej, w które je przyobleczono, z drugiej mojej dziwacznej formy człowieczej. Pomyślałem, że chyba na tym polega prawdziwa miłość, że miłość, prawdziwa miłość pomiędzy dwojgiem stworzeń, polega na współodczuwaniu absurdu życia, że miłość to umiejętność współodczuwania absurdu życia.

Poszedłem po wodę. Sypnąłem ziarnem.

 

 

Postanowiłem sobie, że nie powinienem przeszkadzać mu w teraz, że byłoby nietaktem z mojej strony absorbować go w takiej sytuacji moją obecnością, że drobny gest, zbędne słowo, natychmiast zaburzyć by mogło tę trudno wytłumaczalną więź, która się między nami tego wieczoru zadzierzgnęła. Przyznaję, było w moim zachowaniu coś z tchórzostwa, czegoś wyraźnie się wystraszyłem. Tak naprawdę obawiałem się, że może mnie czymś zarazić. Że może być chory.

 

 

W nocy przez długi czas nie mogłem usnąć. Wyczuwałem jego obecność. Jego cierpienie. Wydawało mi się, że ciągle słyszę dochodzące zza drzwi balkonowych cichutkie pohukiwanie, szelest mierzwionego pierza, klaklklakk, trddn, odgłosy, dla których nie znajdowałem racjonalnego wytłumaczenia. Gdzieś około trzeciej w nocy przebudziłem się i natychmiast wystraszyłem panującą ciszą; ostrożnie wyszedłem na balkon, rozejrzałem się wokół. Był. Żył. Jego niewyraźna sylwetka majaczyła na balustradzie. Dostrzegłem też nieznaczne poruszenie.

 

 

W niedzielę, z samego rana, kiedy tylko się przebudziłem, pomyślałem, że to już. Koniec. Powoli, z przestrachem otwarłem drzwi balkonowe… i nigdzie; ani w rogu, ani na balustradzie, ani pod balkonową ławką nie dostrzegłem gołębia. Odleciał. Uciekł.

Poczułem ogromną radość (żyje! żyje!), która natychmiast, w jednej chwili przerodziła się w złość. Zacząłem pomstować na zaszczepiony mi w zaciszu salek katechetycznych sentymentalizm, na cały ten uczniacko-studencki brikolaż, na miłość, na sumienie –  gołąb zjadł ziarno, wylał wodę, i dosłownie na całym, calutkim balkonie pozostawił po sobie bladozielone, upstrzone czarnymi kropkami odchody.

 

Poczułem wściekłość.

Poczułem się silny.

21302556278029900000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

kotor

 

Wyrastał jak spod ziemi, siadywał na brzegu ścieżki i patrzył głęboko w oczy. Żal o coś? Skarga? Protest? Zapominałem o nim na długie miesiące, prawdopodobnie zawsze musiały nadejść najbardziej upalne dni, by pojawił się ponownie. Zawsze w tym samym miejscu i w tym samym wieku, ile mógł mieć? – zawsze tyle samo, niedużo. Czarny, cierpliwy, między klonem a śmietnikiem, ukazywał się wtedy, kiedy nie miałem już siły, w tym samym miejscu, w tej samej pozie (przednie łapki złączone), w jego zachowaniu ukryta była niema groźba, że jeśli tylko zachce, zaraz udrapnie albo przebiegnie mi drogę.

Na ścianie śmietnika, od strony ścieżki, namalowałem mu portret, żeby już nie zapomnieć.

 


Jeszcze nie tak dawno stałem przed tym opowiadaniem z niewytłumaczalnym uczuciem czegoś na kształt rysującego się coraz wyraźniej rozwiązania, wyjaśnienia, zastanawiałem się nad kontynuacją, rozważałem w którą pójść stronę, widziałem tyle możliwości. Z tego co usłyszałem; w domu nerwowość M., spowodowana po części jakimiś narzucanymi sobie w celu zagłuszania myśli dodatkowymi pracami (wywrócona drabinka), po części ich pobytem (drugi tydzień), a po części upałem.

5965431141839500000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

licho nie śpi by nie spać mógł ktoś

 

Wielki strach zagościł w naszych sercach cztery dni temu, rankiem, w pochmurną niedzielę, gdy Nrtdu zamiast, jak to miała w zwyczaju, pozwolić sobie na przeciągnięcie snu aż do południa, wiedziona jakimś, nie wiedzieć jakim przeczuciem, postanowiła nagle odwiedzić zamieszkującą na kolonii ciotkę Hrlk. Ciotka Hrlk zamieszkiwała na kolonii całkiem sama, mówiła o sobie ciotka Hrlk samowystarczalna, jednak, jak wspomina Nrtdu, to określenie przerodziło się w dosyć ponury żart, kiedy tak stała i stała nad jej zmasakrowanymi zwłokami.

Nasi myśliwi nie mieli wątpliwości: Monstrum wróciło. Monstrum rulez! Prawdziwe Monstrum czai się w lasach i znów zagraża. Natychmiast zwołano nadzwyczajną naradę, na której powzięto następujące środki zaradcze:

a) zarządzono polowanie
b) zarządzono 24-godzinną relację z polowania we wszystkich wioskowych kanałach
c) do czasu rozprawienia się z Monstrum nikt nie opuszcza chaty
d) na wszelki wypadek grupa najbardziej zasłużonych myśliwych uda się na pielgrzymkę, by złożyć Wielkiemu Bóstwu ofiarę przebłagalną z lisich głów

1032438788598820000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Забияка

 

Zabivaka (Russian: Забива́ка, literally Goalscorer, similar to Zabiyaka, Забияка, Hothead) is the official mascot of the 2018 FIFA World Cup, which will be held in Russia. The mascot was unveiled on 21 October 2016. It represents ananthropomorphic wolf with brown and white fur, wearing a T-shirt emblazoned with the words „RUSSIA 2018”.

93094947492730600000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Z każdym krokiem pustka we mnie i pustka wokół mnie robiła się większa, a cisza głębsza. Pewnie dlatego przeraziłem się, o ile sobie przypominam niemal śmiertelnie, gdy spod moich stóp poderwał się zając, schowany w kępach trawy na poboczu, i pomknął najpierw spękaną jezdnią, potem, wykonawszy gwałtowny zwrot, prosto w pole. Gdy się zbliżałem, musiał przycupnąć i z szaleńczo bijącym sercem czekać do ostatka, gdy było już prawie za późno, by ratować życie. W tej samej chwili, gdy paraliż, jaki nim owładnął, przerodził się w paniczny odruch ucieczki, udzielił mi się jego strach.

W.G. Sebald, Pierścienie Saturna, przeł. M. Łukasiewicz

 

5 VI 1968

Dzisiaj rano nastraszył mnie niesamowicie olbrzymi zając-straszak. Trzecia rano była. Wyszedłem z chaty i szedłem przez pola. I nagle spod samych nóg prysnął mi zając. Odskoczyłem w bok i przewróciłem się. Potknąłem się i padłem na tyłek. Zając wielkimi susami czmychał pod górę, a ja jak się nie zaśmieję. To było coś niesamowitego ten śmiech w środku pola. Pusto, cicho, przedświt, a tu ten mój śmiech.

E. Stachura, Dzienniki. Zeszyty podróżne

2788502654934310000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

słaby punkt

 

Władze rosyjskiej federacji piłkarskiej w porozumieniu z FIFA
podjęły decyzję o tym, że zbliżający się mundial otworzy niedźwiedź.

Tim, bo tak nazywa się wspomniany niedźwiedź brunatny,
ma być wyprowadzony na murawę podczas meczu otwarcia,
pomiędzy gospodarzami, czyli Rosją, a Arabią Saudyjską.

Próba występu niedźwiedzia z udziałem sędziów i piłkarzy
miała miejsce w meczu trzeciej ligi rosyjskiej,
pomiędzy drużynami Maszuk Piatigorsk i Anguszt Nazrań.

Tresowany niedźwiedź przed rozpoczęciem spotkania
został wprowadzony na murawę, otrzymał piłkę,
a następnie przekazał ją jednemu z arbitrów.
Później zachęcił kibiców do klaskania.

Media na całym świecie oszalały na punkcie Tima. 

10597999265301500000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

27 grudnia
.

Oglądałem wczoraj film o niedźwiedziach polarnych. Żadna idylla. Wszystko tam rozmarzło i nie wiedziały co ze sobą zrobić. Wariowały. Wspinały się na jakieś półki skalne i atakowały ptaki w gniazdach, przepływały setki kilometrów, by dotrzeć do wysp, na których również nie znajdowały właściwego pożywienia. Leżały potem w pełnym słońcu, oganiając się przed robactwem, nie mogąc zasnąć. To młode, które umierały.

Stare osobniki wypracowały sposób na przetrwanie. Po prostu nic nie jadły. Nic a nic, aby nie zaburzać metabolizmu, by organizm żywił się jedynie zgromadzonym tłuszczem. Podobno znajdowały się wtedy w jakimś półśnie. Tak funkcjonowały.

A dziś jestem taki choromański. Przez te niedźwiedzie choromańskie miałem sny.

165389585710146000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

ryba
..

Diagnoza postawiona na głowie, powiedziałem bez przekonania, bo w głębi ducha przyznałem mu rację. Dłoń prostująca roślinkę widziana od wewnątrz. Bodźce dotykowe, które teraz odbierał, dodawały mu pewności. Odwrócił się nagle i uśmiechnął: – Musimy się rozumieć.

Kilka dni temu widziałem w telewizji rybę* z przeźroczystą głową. Przyjazny głos lektorki informował rzeczowo o unikalnej w świecie organizmów żywych umiejętności – jej oczy – mówiła – spoglądają na świat poprzez ścianę czaszki.

 


*Macropina microstoma to ryba, której mózg zdaje się świecić w ciemnościach, a jej głowę badacze porównują do kabiny współczesnego samolotu. Zagadką od ponad 70. lat, czyli od momentu jej odkrycia, są oczy tej ryby, które do niedawna porównywano do skierowanych w górę luf.
Jednak, jak się teraz okazało, ciemne plamki na jej pyszczku to narządy węchu, natomiast oczy skrywa przezroczysta, wypełniona płynem osłona. Według najnowszych badań ryba ta potrafi zmieniać kąt patrzenia o 90 stopni, co pozwala jej widzieć zarówno połykane pożywienie, jak też patrzeć bezpośrednio w górę. W związku z tym, że jej naturalnym środowiskiem są głębokości od 600 do 800 metrów, zgłębienie tego sekretu było niemożliwe, gdyż z racji różnicy ciśnienia organy, interesujące badaczy, były uszkadzane w momencie wyciągnięcia jej na powierzchnię.
http://www.national-geographic.pl/aktualnosci/ryba-z-przezroczysta-glowa

 

22334640661774000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

mucha

Dlaczego mucha tak mnie irytuje? Czy dlatego, że jej reakcje są takie szybkie, zdecydowanie szybsze od moich? Jej perfekcyjne reakcje wynikają z dokładnych obliczeń jej maleńkiego móżdżku, a więc ośmieszają mój przerośnięty ludzki mózg, stąd irytacja. Za każdym razem wiedziała więcej, obliczała sprawniej, dokładnie przewidywała mój kolejny ruch, i, co więcej, zmuszony byłem zużytkować na nią znaczną porcję energii.

link

2833915139500870000000000000000000000000000000000000000000000000000000

smutek (próba wypowiedzenia, początek XXI wieku)

Podczas gdy nocą wsłuchuję się w głosy kaczek i rechoty żab dochodzące znad wody przez uchylone okno (wszystko zdaje się teraz rozmnażać), te głosy kaczek i rechoty żab jakby wydobywające się spod lodu, rozmrożone, które nie dają mi zasnąć, będące potwierdzeniem okrutnych praw natury, a jednocześnie żywym przykładem działania mechanizmu zegara biologicznego, dotyczącego także i mnie, a tym samym działającego mi na nerwy, moje przerażenie kumuluje się, i również ono nie daje mi zasnąć. To, co teraz piszę, piszę wyłącznie dla siebie, jeszcze nie wiem, czy się tym podzielę, jest to zbyt poważne i odstręczające, i nie chciałbym teraz, by zostało w jakikolwiek sposób odebrane. Nie chciałbym być narażony z tego powodu na jakiekolwiek interpretacje ani, tym bardziej, zakulisowe uniesienia brwi. W pewnym momencie mojego życia, kiedy zrozumiałem, że lubiano mnie tylko z litości albo za ironię (a więc nie rozumiano mnie wcale), a to, co smutne, wstrętne i żałosne*, a więc najbardziej mi bliskie, pozostawiano bez komentarza, zamknąłem się na dobre na komentarze i polubienia postanowiwszy nigdy więcej nie dawać powodów zarówno dla pierwszego, jak i drugiego. A mimo wszystko to, co teraz piszę, starając się nieudolnie zabezpieczać przed podobną interpretacją zarówno z jednej jak i drugiej strony, z całą pewnością zawiera elementy, które przeoczyłem, wynikające z mego wypaczonego charakteru, dające powody do pierwszego i/lub drugiego, podczas gdy mnie samemu wydaje się naturalnie, że staram się naprawdę obiektywnie oddawać sytuację, powstrzymywać zawczasu przed, nie ułatwiać, beznamiętnie dzielić postrzeganiem. Ale konkrety: Zwierzęta z jednej strony fascynują mnie, z drugiej wzbudzają mój niepokój, kocham je za samodzielność, bezbożność, umiejętność milczenia, nienawidzę za bezmyślne poddawanie się stadnym instynktom. Samotne sowy-wechikuły-czasu, psy-te-wielkie-psy-patrzące-wyrozumiale-i-mądrze sprawiają, że nagle, na moment, odzyskuję sens istnienia. Ich obecność, chociażby tylko na przesuwanych opuszkami palców fotografiach, na których uchwycono je przypadkowo, mimochodem, gdzie nie pozują tak jak ludzie a jedynie , cierpliwe, krnąbrne, wpatrzone z pogardą w obiektyw, pozwala mi w chwilach trudnych zapominać, że należę do gatunku ludzkiego. W takich właśnie chwilach wszystko wydaje się prostsze. Ale jest też druga strona zwierzęcości, jeszcze trudniejsza i bardziej złożona, której wypowiedzenie jest niełatwe, bowiem znów mogę zostać niezrozumiany, zrozumiany źle, niesłusznie posądzony o chęć wywarcia nacisku na odbiorcę, próbę wymuszenia jego uśmiechu (witajcie brudne paluchy rozciągające stulone w ciup usta), a tego bynajmniej nie chcę, nie potrzebuję. No właśnie. Nie wiem, czy w takim wypadku mówić o tych dziobakach. Chciałbym w tym względzie podać aktualny przykład dziobaków, ale obawiam się, że i w tym wypadku mogę zostać źle odczytany. Otóż wczoraj oglądałem w telewizorze parę dziobaków obracających się wokół własnej osi w porze godowej; samiec, samica z wytartym ogonem, wydane na pastwę instynktów, odpychające. Dla mnie było w tym ich obracaniu coś na wskroś nieuchronnego, nieodwracalnego, długimi minutami siedziałem przed ekranem jak sparaliżowany wpatrując się jak skamieniały w obracające się wokół własnej osi dziobaki… Dość. Wystarczy. I znów zaczynam rozumieć, że nikt mnie nie zrozumie. Ponownie mam wątpliwości, czy powinienem – raz: o tym w ogóle w mówić, dwa: dzielić się z nieznajomymi moim samotnym, ciemnym, a co za tym idzie niewytłumaczalnym odczuciem.

 *„Najważniejszym warunkiem kompromisu było to, że osobie w depresji wolno będzie wyjawić wobec przyjaciółek własny opór przed dzieleniem się owymi resentymentami i uświadomieniami oraz poinformować je (tzn. przyjaciółki), że zdaje sobie sprawę z tego, jak żałośnie i mazgajowato mogą one (tzn. resentymenty i uświadomienia) brzmieć, a także wyznać, że dzieli się z nimi tym zapewne żałosnym doświadczeniem „przełomu” tylko i wyłącznie na wyraźną sugestię terapeutki. Przyjmując ten warunek, terapeutka wyraziła zastrzeżenie jedynie do użycia przez osobę w depresji określenia „żałosne” podczas dzielenia się myślami z Układem Wsparcia. Terapeutka oświadczyła, że znacznie chętniej poparłaby użycie przez osobę w depresji określenia „słabe” niż „żałosne”, ponieważ jej instynkt (tzn. instynkt terapeutki) podpowiada jej, że u podłoża stosowania przez osobę w depresji określenia „żałosne” leży nie tylko nienawiść do samej siebie, ale też żebranie o litość, a nawet pewien odruch manipulacji. Słowo „żałosne”, zauważyła łagodnie terapeutka, jej osobiście wydawało się mechanizmem obronnym używanym przez osobę w depresji dla ustrzeżenia się przed ewentualną negatywną oceną słuchacza dzięki jasnemu stwierdzeniu, że ona, osoba w depresji, już osądza się znacznie surowiej, niż jakikolwiek jej słuchacz miałby serce to zrobić”.
David Foster Wallace, Osoba w depresji, [W:] Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi, przeł. Jolanta Kozak

413462646668428000000000000000000000000000000000000000000000000000000

„Przed dwoma laty na rogu zaułka Moulins-Gemeaux i ulicy Tournebride mały bezwstydny sklepik wystawiał jeszcze reklamę Tu-pu-nez, środka owadobójczego. Prosperował w czasach, gdy handlarze głośno polecali sztokfisza na placu Świętej Cecylii, i miał sto lat. Nieczęsto myto szyby wystawowe: poprzez kurz i parę z trudem dało się rozróżnić tłum małych postaci z wosku, ubranych w kaftany płomiennego koloru, a wyobrażających szczury i myszy.
Zwierzęta wychodziły na ląd z ogromnego statku, podpierając się laskami; ledwo dotknęły ziemi, a już wieśniaczka ubrana kokieteryjnie, ale sina i czarna od brudu, zmuszała je do ucieczki skrapiając Tu-pu-ez’em. Bardzo lubiłem ten sklepik, miał wygląd uparty i cyniczny, o dwa kroki od najdroższego kościoła Francji przypominał z bezczelnością o prawach robactwa i brudu”.

Jean-Paul Sartre „Mdłości”, przeł. Jacek Trznadel