60253964960827400000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

serce ciemności

Kochanie, pomyśl o koltanie,
nim zrobisz selfie,
pomyśl o koltanie.

 

https://zooatlanta.org/have-you-heard-about-coltan/

 

Geneza utworu: Wiem, wiem, prawdopodobnie tylko mnie irytują w takim stopniu ludzie przyspawani do smartfonów. Potwierdzam; jest to dziwne i nie wiem skąd mi się bierze. Na swoje usprawiedliwienie mogę dodać, że już od najmłodszych lat przejawiałem głęboką niechęć, wręcz odrazę, do zachowań stadnych, niepoprzedzonych należytą refleksją, a w tym przypadku jest się nad czym zastanawiać. Do wytworzenia każdego smartfona niezbędna jest ruda tantalu i niobu (koltan) pozyskiwana w barbarzyński sposób w Demokratycznej Republice Konga (około 70% światowych zasobów). Z wielu artykułów, dotyczących bezwzględnej eksploatacji mającej miejsce w tym kraju, wybrałem chyba ten najmniej drastyczny. Kto chce, może sobie obejrzeć dostępne w sieci filmy, by przekonać się na własne oczy, że koszmar opisany przez Conrada wcale się nie skończył.

 

 

PS

Ostatnio student, ten od to jest (i zawsze będzie) darmowe wpadł na pomysł, by wszyscy ludzie wyposażeni w ten niezwykle popularny gadżet stali się kopaczami jego kryptowaluty. Kopanie kryptowaluty (jak to brzmi) związane jest z wykorzystywaniem energii, a co za tym idzie z dodatkową emisją CO2.

 

PPS

Tak naprawdę, podczas pracy nad tym wierszem, zafascynowała mnie jedynie (jak zwykle) niezwykła możliwość języka: kochanie/koltanie, lecz gdybym nie dodał powyższych objaśnień, czy ktokolwiek zrozumiałby moją fascynację?

Reklamy

37238998302736500000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Zur stabilen Stützung eines Körpers ist notwendig,
daß er mindestens drei Auflagepunkte hat,
die nicht in einer Geraden liegen, so Roithamer.

 

„Część ulicy Mikołaja i cały most obracają się z przejęciem, patrząc na psa, który szczekając głośno ściga automobil Towarzystwa Ratunkowego. Aż wreszcie pies nagle rezygnuje, zawraca i okazuje się zwyczajnym cudzym kundlem, który goniąc za pojazdem nie miał nic niezwykłego na myśli”.

„Przeważająca ilość psów szczeka bezmyślnie, ledwie ktoś się z oddali przybliży; niektóre jednak, może i nie najlepsi stróże, ale istoty rozumne, pokojowo podchodzą do obcego, obwąchują go i szczekają dopiero przy podejrzanym zapachu”.

„Pudel dozorczyni, który siedzi u dołu na stopniu i nasłuchuje mojego tupania rozpoczynającego się na czwartym piętrze, ogląda mnie, gdy go mijam, i patrzy za mną, gdy biegnę dalej. Miłe poczucie spoufalenia, że się mnie nie boi i włącza w zamieszkały dom i jego odgłosy”.

 

[Thomas Bernhard „Korrektur”/Franz Kafka „Dzienniki 1910-1923” (tłum. Jan Werter)]

23014966658090800000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

4181

Zauważam już niestety pewne niezmienne struktury w swoim myśleniu, jakim mimowolnie podporządkowuję się od lat, naturalnie ma to przełożenie na język – posługuję się zużytym, niezrozumiałym językiem. Dlaczego miałbym się tego wstydzić?

6765

[mówienie o b.]

ech o
przechodzi
bez echa
odbija się głośnym ekhm

10946

I once speculated that we’re at level 42. Remember that in “The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy” they programmed a computer to find the answer to the ultimate question of life, the universe, everything. Then, after years, the computer said, “The answer is 42.” What question could possibly be important enough that this could be the ultimate question and the answer could be a simple number? Well, maybe the question was “What level of reality are we at?”

David Chalmers

14224031644645700000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Człowiek jest istotą wewnętrznie poróżnioną. Rozcina go wiele linii podziału, a niemal każda z tych linii wyznacza kolejny front wewnętrznego konfliktu. Nie idzie tu o grube, wypreparowane rozgraniczenia, takie jak to między intelektem a namiętnościami czy między duszą a ciałem. Takie tradycyjne podziały zazwyczaj wprowadzało się przyjmując mniej lub bardziej jawnie, że „tak naprawdę” sytuujemy się tylko po jednej stronie danego pęknięcia („tak naprawdę” jesteśmy intelektem, duszą itd.). Zgodnie z Freudowską koncepcją człowieka nie tylko nie jesteśmy którąś ze stron takich konfliktów, lecz – co ważniejsze – takich tradycyjnych linii podziału nie da się w ogóle przeprowadzić, nie istnieje bowiem choćby minimalny obszar, który cały byłby przestrzenią namiętności lub cały – przestrzenią intelektu. W każdym punkcie naszego Ja jesteśmy ze sobą skłóceni. Niezależnie od rozmaitych aspektów naszej cielesnej duszy, które na różnych etapach swojej drogi twórczej wyróżniał Freud, i niezależnie od sił, które – także zgodnie z modyfikującymi się opisami – nami poruszają, owo fundamentalne poróżnienie obecne jest w nas za sprawą tego, co nazywamy nieświadomym. Nieświadomość nie jest wszakże dodatkową, nieświadomą świadomością. Jej obecność oznacza przede wszystkim, że mojego Ja nigdy nie da się uczesać bez zawirowania, że coś do czegoś zawsze nie będzie pasować, a jeśli przez chwilę złożyłem się w całość, to tylko dlatego, że coś uległo przekłamaniu, a kłamstwo zawsze w końcu wyjdzie na jaw i zburzy chwilowy ład.

Adam Lipszyc (z przedmowy do Freud: logika doświadczenia. Spekulacje marańskie)

 

Czwarty środek przeciwko rozpaczy – sublimacja – polega w większym stopniu na zjawisku przekształcenia aniżeli na zjawisku wyparcia. W niektórych wypadkach, wykorzystując zdolności stylistyczne czy też artystyczne, ból egzystencjalny daje się przetworzyć w doświadczenie warte przeżycia. Na scenę wkraczają pozytywne impulsy i wykorzystują zło do swych własnych celów, ujmując jego malarskie, dramatyczne, heroiczne, liryczne czy też komiczne aspekty. Jest to możliwe o tyle, o ile najgorsze ostrze cierpienia zostało przytępione albo też nie zdołało jeszcze opanować całego umysłu […].

Aby napisać tragedię, trzeba do pewnego stopnia uwolnić się od uczucia tragizmu i spojrzeć na nie z oddali, przykładowo, z punktu widzenia estetyki. Przy okazji oddalenie to stwarza okazję ku najdzikszym tańcom, poprzez nieustannie nowe pokłady ironii, sięgające aż po circulus vitiosus najbardziej żenującego rodzaju. Można wybrać się tutaj na polowanie z nagonką na swe własne ego, goniąc poprzez niezliczone rewiry łowieckie, w pełni czerpiąc przyjemność z obserwowania, w jaki sposób różne warstwy świadomości nawzajem się okłamują.

Peter Wessel Zapffe Ostatni Mesjasz, tłum. Andrzej Konrad Trzeciak

8790935013445110000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

monady (wejścia-wyjścia)
,

Monady, w które wchodzę coraz częściej bez obawy, bo wydaje mi się, że w końcu zrozumiałem istotę wszechobecności monad. Trzeba być obojętnym, ale nie w sensie zaangażowania, trzeba być obojętnym wobec nieprzystawalności wielości. Brodacz na kutrze oglądany w programie telewizyjnym, któremu wydaje się, że jego punkt widzenia jest jedyny i powszechny (wyciąganie sieci w pełni sił witalnych, komentarze), a przecież tuż obok, na innym kanale, coś innego, odmiennego, płynna rzeczywistość metropolii w jakiej nigdy nie zdołałby się odnaleźć. Schody. Tynki prowincji. Złowrogość wypełnionej po brzegi poczekalni. Nawarstwianie godzin. Para Chińczyków – on, ona, w kwiecie wieku (oboje opasani nadmuchiwanymi różnobarwnymi kołami) – tkwiąca pośrodku zatłoczonego basenu (wszyscy mają koła). Zamki Wampirów, do których nie zaglądałem od wielu miesięcy, do których zaglądam teraz z ciekawości, aby utwierdzić się w przekonaniu, że wewnątrz nic się nie zmieniło. Sen, w którym ktoś obcy siedzący w wysokim fotelu chce mnie zainteresować kolorem zielonych ścian; przypomina, że w moim mieszkaniu ściany były pomarańczowe i czy nie pomalowałbym, gdybym chciał coś jeszcze zmienić.

5433096631200590000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

koszmar kserofitu
.

Najbardziej przerażają mnie oczywiście entuzjaści technologiczni, wymuskane chłopaki przy forsie gotowe zafundować ludzkości nieśmiertelność na swoich warunkach.

Porażająca jest myśl, że nigdy nie ustanie moja maszyna do myślenia, że już zawsze podłączony będę do napędzanej kapitałem maszyny do myślenia, że się od niej nigdy nie uwolnię.

Spoglądając w czarne lustro, wzdragam się i krzywię, poziom adrenaliny wzrasta z każdą odsłoną. Niepokoi mnie najbardziej to, że śmierć nie jest tam końcem, że nawet po śmierci ludzie nie mają spokoju – że w nieskończoność muszą istnieć w świadomych siebie pokracznych formach wymyślonych przez innowacyjnych wesołków.

Ja naprawdę nie chciałbym być nieśmiertelny. Nieśmiertelność to piekło:

Wyobraź sobie, że jesteś na spacerze, gdy nagle odzywa się twój asystent Google’a i mówi: Hej, Mary, pamiętasz, jak martwiłaś się niedawno, że twój suplement glutationu nie pokonuje bariery krew-mózg? 13 sekund temu ukazało się nowe badanie na ten temat, które pokazuje nowe sposoby przyswajania glutationu. Pozwól, że ci je streszczę.

 

PS

Naturalnie nie chciałbym również trafić do nieba.

3357838382244520000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

610

W krytycznych okolicznościach życia uciekałem się niekiedy do pewnego rodzaju telemancji, której wedle swej najlepszej wiedzy byłem wynalazcą. Średniowieczni rycerze, a w późniejszych czasach purytanie z Nowej Anglii, kiedy mieli podjąć jakąś trudną decyzję, otwierali Biblię w przypadkowym miejscu, kładli palec w równie przypadkowym miejscu na stronie i starali się zinterpretować wskazany werset, podejmując decyzję zgodnie z boskimi zaleceniami. Ja natomiast włączałem telewizor w sposób absolutnie przypadkowy (bez wybierania kanału, tylko naciskając ON) i starałem się zinterpretować przekazywane mi obrazy.

Michel Houellebecq Serotonina, przeł. Beata Geppert

987

Bo zawsze to będzie wojna młodego ze starym, to, co jest młode, ignoruje stare, a kiedy samo staje się stare, nienawidzi młodego właśnie za ignorancję. Młode i żywiołowe, niemądre i naturalne. Stare, skostniałe, gnuśne, wykrzywione.

1597

wokalistka/wokalista – osoba, która nie ma nic do powiedzenia

2584

Zaczynam już śmierdzieć starym mężczyzną.